Logo de Ephemera

Historico del Autor

Abr 29

Juegos de azar Escrito por niushka el 1209475516

Recordarás la primera vez
que con tu trajín nos juntó la vida,
llamaste al timbre para vender
libros sobre razas desconocidas…
¿qué nos sucedio?
Que acabamos desnudos jugando abrazados sobre el parquet
al juego del amor.
Luego te marchaste sin dejar ni un papel
con tu nombre y tu dirección,
alguien te esperaba donde siempre a las tres
y eran ya más de las dos.
Volví a encontrarte meses después,
la casualidad me cruzó contigo
en el vestíbulo de un hotel
-â€Â¿qué demonios andas haciendo en Vigo?â€-
cuando me desperté
me besabas los párpados: -â€Â¿cómo te llamas?â€- te pregunté
después amaneció.
Y así fue como el tabique de aquel hotel
que nos separaba cayó;
tu tenías el cuarto cientocuarentaitres,
yo el cientocuarentaidos.
Siglos pasaron sin que el azar,
duende juguetón, sus hilos moviera;
casi me había olvidado ya
de tus pies subiendo por mi escalera…
pero antesdeayer
en un cine de barrio una voz me llamó, desde el ambigú,
y supe que eras tú.
Y la rara historia otra vez se repitió
unos cuantos años después,
en taquilla te habían dado la fila dos
y a mí me dieron la tres.

Joaquin Sabina.

Categorias: Música | Sin Comentarios »
Mar 4

Unwritten Escrito por niushka el 1204624980

I am unwritten, can’t read my mind, I’m undefined
I’m just beginning, the pen’s in my hand, ending unplanned
staring at the blank page before you
open up the dirty window
let the sun illuminate the words that you could not find
reaching for something in the distance
so close you can almost taste it
release your inhibitions
feel the rain on your skin
no one else can feel it for you
only you can let it in
no one else, no one else
can speak the words on your lips
drench yourself in words unspoken
live your life with arms wide open
today is where your book begins
the rest is still unwritten
I break tradition, sometimes my tries, are outside the lie-eye-ine
we’ve been conditioned to not make mistakes, but I can’t live that way, no
staring at the blank page before you
open up the dirty window
let the sun illuminate the words that you could not find
reaching for something in the distance
so close you can almost taste it
release your inhibitions
feel the rain on your skin
no one else can feel it for you
only you can let it in
no one else, no one else
can speak the words on your lips
drench yourself in words unspoken
live your life with arms wide open
today is where your book begins
feel the rain on your skin
no one else can feel it for you

only you can let it in
no one else, no one else
can speak the words on your lips
drench yourself in words unspoken
live your life with arms wide open
today is where your book begins
the rest is still unwritten
staring at the blank page before you
open up the dirty window
let the sun illuminate the words that you could not find
reaching for something in the distance
so close you can almost taste it
release your inhibitions
feel the rain on your skin
no one else can feel it for you
only you can let it in
no one else, no one else
can speak the words on your lips
drench yourself in words unspoken
live your life with arms wide open
today is where your book begins
feel the rain on your skin
no one else can feel it for you
only you can let it in
no one else, no one else
can speak the words on your lips
drench yourself in words unspoken
live your life with arms wide open
today is where your book begins
the rest is still unwritten

Categorias: Música, Ourense | 4 Comentarios »
Nov 20

Nuevas experiencias Escrito por niushka el 1195570610

Muchos de vosotros ya sabreis, por posts anteriores, que este año empecé en la Escuela de Práctica Jurídica. Poco a poco las clases se van volviendo más interesantes, nos dan casos reales, resueltos o pendientes de sentencia ya, para que intentemos resolverlos, entre otras cosas. No es lo mismo que estar de pasante en un despacho pero se le parece, además es a lo que puedo optar yo ahora mismo, teniendo en cuenta que aun no acabé la carrera.

Ahora mismo estamos viendo derecho de familia, que es el que lleva temas de divorcios, adopciones, matrimonio, filiación, etc; cosas del estilo. El profesor es bastante bueno, en mi opinión, nos da mucha “caña”, nos hace pensar y replantearnos las cosas mil veces, sacarles mil matices, nos mantiene despiertos a narices; al menos a mí.

Ahora mismo estamos con un caso de divorcio, es todo “de mentira” por decirlo de alguna manera, porque en realidad ese caso ya ha sido resuelto, ya hay sentencia al respecto, a nosotros no nos vale más que de “entrenamiento”. Esta tarde tendremos el juicio, nos dejan una sala del juzgado (a ver si con suerte es la de la Audiencia) para representarlo, y a algunos de nosotros nos tocará hacer de los abogados de las partes, aún no sabemos quienes serán porque nos lo dirá el profesor esta tarde al llegar, así que no nos queda otro remedio que preparárnoslo todos.

No es la primera vez que voy a ver un juicio, pero sí será de las pocas en las que lo veo en el juzgado y no en la univ; y, si me toca a mí hacer de abogado demandante, en este caso; será la primera vez que defienda algo en una sala de verdad; y no en clase. Así que ya me veis volviéndome loca con artículos, pruebas documentales, escritos a presentar; con como hacer las preguntas, y con cosas más vanales, como cómo vestirme, donde sentarme, etc etc.

Hay gente en la escuela que también está en un despacho durante el resto del día, y no le dan importancia a esta experiencia, al menos no demasiada, pero yo creo que es porque ellos están más en contacto con lo que de verdad es la profesión a diario que los que no tenemos la suerte de poder estar de pasantes.

Vale: ni es de verdad ni mucho menos es tan importante como lo será mi primer juicio real, pero me tiene nerviosa el tema; es una mezcla entre nervios e ilusión. A ver cómo sale….. Ya simplemente el verte metida, posiblemente en la sala de la Audiencia Provincial, impresiona bastante.

Categorias: Ourense, Personal | Sin Comentarios »
Oct 31

Entre dos amores Escrito por niushka el 1193851396

Entre dos amores voy a la deriva
uno me proteje el otro es mi guía.
Uno me da hogar el otro vida.
Uno es amor el otro me excita.

Entre dos amores voy como hoja al viento.
Uno es el que tengo el otro el que siento.
Uno es tan suave el otro tan fiero,
uno me da paz el otro miedo.

Entre los dos voy enloqueciendo,
Un amor normal, un amor veneno.
Un amor tranquilo, un amor deseo.
Si con uno vivo por el otro muero.

Entre dos amores no sé lo que quiero,
un amor casero, un amor bohemio.
El que tengo siempre o al aventurero.
Un amor sensato un amor sediento.

Entre dos amores no sé lo que anhelo,
amor de palomas o un amor de fuego.
Por el uno duermo con el otro sueño,
uno me adora el otro es mi dueño.

Entre los dos voy enloqueciendo,
un amor normal, un amor veneno.
Un amor tranquilo, un amor deseo.
Si con uno vivo por el otro muero.

En menos de un segundo cambia como el viento
hoy me lleva al cielo, luego al infierno.
Y me hace bailar a son de sus deseos.
Por eso le odio por eso le quiero.

Categorias: Música | 3 Comentarios »
Oct 29

Vivir como galegos Escrito por niushka el 1193682818

“Uffff!! como aqui en ningún sitio, a xente inda é amable, ten pouco estres!!

- ¿o que?

Por ai fora todo é diferente…..

(”-¿que tal?
- aqui…. a por el quinto metro del día….)

Como non imos sentirnos ben aqi, se aqi estan as mellores praias do mundo….. se a mellor tortilla do planeta é……

- a da miña nai…
- a da miña nai…
- a da miña nai…

Somos optimistas por natureza, para nos todo é…. “bueno”

- ¿vai calor?
- bueno….

- ¿vai frio?
- bueno….

- ¿e a familia que tal? ¿ben?
- bueno….

Somos positivos, ademais os galegos…. nunca nos trabucamos!!!

- vas caer….!

Podemos ir xantar a casa e vela familia, gustanos ter a despensa e a neveira sempre cheas….. ¿e cando vemos nenos?, ainda lle sorrimos, e son ben recibidos!!

Somos os inventores do futbolin, da pregunta total, da traduccion libre (octopus to the party = pulpo á feira) e do hard parking….

Come na casa dos teus pais sempre que poidas….., e se alguen te pon en apuros…. respondelle con outra pregunta!!
E se che preguntan onde se xoga o mellor futbol, responde con rotundidade….. EN GALICIA!!!

Temos 17340 festas, temos greleiras….. percebeiros….. temos orballo….. carballo….. choiva, choiva e….. choiva!!

Onde a comida é unha relixion, e un domingo sen aldea….. non é un domingo!!! Onde a xente non é fea…… é…… riquiña!!!

Deamonos conta do ben que vivimos, gozemos da nosa forma de vida….. ¡¡¡¡VIVAMOS COMA GALEGOS!!!!”

Por lo que he visto buscando la letra del anuncio; es un post bastante recurrente en muchos blogs; pero cuando lo vi estos días estando en casa me hizo muchísima gracia así que ahi queda. Además creo que muchas de las cosas que dice son verdad.

Categorias: Divertido, Nuestro-Mundo, Personal, Visto en la Tele | 1 Comentario »

Fortune

 

Si al principio no tienes éxito, redefine el éxito.
--Anónimo

 

Buscar

Blogroll

Categorías

Historico

Acaban de decir:

Que vienen buscando:

Hace ya algún tiempo:

Nuestro del.icio.us

De 0 a 77 queries en 1.932 segundos